Een tredmolen, hoe comfortabel ook, blijft een tredmolen. Je zit in een eindeloze reeks herhalingen op een bekend thema. Zelfs een regelmatige verandering van baan of omgeving is niet anders dan je energie gebruiken om op een nieuwe situatie je oude patronen te projecteren in de hoop dat het je deze keer wel brengt wat je vaag verwacht.
In de loop van een aantal jaren sluipt een leefpatroon erin. Je groeit in een baan, er ontstaat een bekend vrienden- en kennissenclubje, je hebt een aardig huis, dito auto en de vakanties gaan ook naar aangename bestemmingen, kortom, je komt in een comfortabele situatie terecht. Je voldoet grotendeels aan de normen en waarden van de maatschappij en je directe omgeving, en dat stemt je tevreden. En voor je het weet zit je in een patroon waarin je voornamelijk beproefde succesformules herhaalt, van jezelf of van de maatschappij.
En dan kan het heel verfrissend zijn om eens stil te gaan staan en rond te kijken waar je nou eigenlijk mee bezig bent. Is dit nou wat je je van het leven had voorgesteld? Of is dit meer een camouflage van onbestemd onprettige gevoelens, overgoten met een sausje van succes en dynamiek? Een aangenaam gevuld leven om vooral niet naar binnen te hoeven kijken naar wat er eigenlijk aan de hand is?
Fotoalbum (nog niet online)